Lieve bloggers,
Ontzettend bedankt voor de lieve reacties en kaartjes die ik heb ontvangen. Dat doet goed!
Ik woon nu ruim twee weken bij mijn broer met Erik. Mijn broer is een schat. Hij laat ons vrij, geeft ons de ruimte en is lief en supportive. Ik kan me niet beter wensen. Heb een heerlijke kamer tot mijn beschikking waar ik mijn bed en computer heb staan. Ook een deel van de hobbyspullen staan er ... nog steeds onaangeroerd. En ik ga ze voorlopig ook niet gebruiken denk ik.
Met de kinderen gaat het gelukkig heel goed. Vera heeft haar plekje gevonden bij haar vader. Erik heeft het ook naar zijn zin, ookal was zijn eerste dat op school geen succes. Komt nog wel...
Ik kan niet zeggen dat het goed met me gaat. De scheiding is er al door, heel erg snel. Mijn hersens hebben het nog niet helemaal geregistreerd en de emoties gieren nog enorm. Het verwerkingsproces zal wel even nodig hebben.
Helaas is de sociale dienst onmiddelijk in mijn nek gesprongen. Vandaag kreeg ik te horen dat ik de afgelopen 2 weken 10x had moeten solliciteren. Dat had ik niet gedaan omdat ik geen geschikte vacatures vond. Nou dat betekent meteen 30% gekort worden op mijn uitkering, die ik nog niet eens heb... pfff.
Heb meteen gesolliciteerd op vacatures waar ik normaal niet op zou reageren. Dat is dus de bedoeling... overal op reageren. Ik word er kriegel van.
Tot overmaat van ramp krijg ik geen urgentieverklaring voor een woning. Een hele schok. De hele sociale woningbouw staat niet tot mijn beschikking dus ik moet het in andere, duurdere sectoren zoeken.
Al met al kan ik momenteel geen lichtje aan de horizon zien. Die komt vast wel hoor, maar het gat is best diep en verdrietig.
Jullie zien mij voorlopig niet meer. Ik heb ook besloten met het liftblog te stoppen. De meiden stelden voor dat ik gewoon terugkom wanneer ik dat weer wil... heel lief en dat hou ik in mijn achterhoofd.
Maar tot die tijd.. het allerbeste met jullie en tot over een poosje.
Liefs,
Jose
